سنجش بهره ببريم و بخواهيم كه ما را در اوضاع و شرايطى كه قرار داريم ، راهنما باشد و چگونگى عمل را به ما بياموزد ، نياز به شرايط و مقدّماتى است كه مهمترين آن‌ها « حالت تسليم » است . 1 - تسليم ؛ كليد فهم قرآن اگر روحيّه‌ى تسليم و انقياد در ما وجود داشته باشد ، به خوبى مىتوانيم از سفره‌ى گسترده‌ى قرآن بهره بگيريم ؛ چرا كه قرآن ، چون گنجينه‌اى پربها و درْبسته است . كليد اين گنجينه ، تسليم است و تا حالت تسليم در ما ايجاد نشود ، قرآن خود را به ما نشان نمىدهد . بايد در حالتى باشيم كه اگر قرآن در خصوص ما حكمى كرد ، فوراً فرياد اعتراض بلند نكنيم و اما و اگر را كنار بگذاريم و عرض كنيم : حكم آنچه تو فرمايى ! / ب اعتراض در برابر قرآن ممنوع ! / بنابر اين اگر ما كردار ، رفتار ، گفتار و پندار خود را به قرآن عرضه كرديم ، بسا كه قرآن بگويد : فلان قسمت از كار تو اشكال دارد . به عنوان مثال تو داراى صفت نفاق هستى . در اين حال نبايد فرياد اعتراض بلند كنيم و بگوييم : « من ! من عمريست خيال مىكنم مؤمن هستم . حالا شما مىگوييد : منافق هستى ؟ ! » اگر اين حالت اعتراض و گاردگيرى در برابر قرآن وجود داشته باشد ، ديگر قرآن آينه‌ى تمام نماى مقابل ما نخواهد بود و همان گنج سربسته باقى مىماند ؛ كه امكان بهره‌گيرى از آن فراهم نخواهد بود . تفأّل وليد به قرآن نقل مىكنند : روزى وليدبن عُقبه به قرآن تفأّل زد . آيه‌ى « وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنيدٍ » « 1 »

--> ( 1 ) - / هود ، 59 : ( . . . و از كار و بار هر زورگوى ستيزه جويى پيروى كردند . )